غنچه های یاس من امشب شکفته است .

و ظلمتی که باغ مرا بلعیده ،از بوی یاس ها معطر و خواب آور و خیال انگیز

شده است .

با عطر یاس ها که از سینه ی شب بر می خیزد ،

بوسه هایی که در سایه ربوده شده

و خوشبختی هایی که تنها خواب آلودگی شب ناظر آن بوده است

بیدار می شوند

و با سمفونی دل پذیر یاس و تاریکی جان می گیرند .

و بوی تلخ سروها – که ضرب های آهنگ اندوه زای گورستانی ست و یاس های

بیدار لالایی می گوید – در سمفونی یاس و تاریکی می چکد

و میان آسمان بی ستاره و زمین خواب آلود ،

شب لجوج را از معجون عشق و مرگ سرشار می کند .

عشق ، مگر امشب با شوهرش مرگ وعده ی دیداری داشته است ...

و اینک ، دستادست و بالابال بر نسیم عبوس و مبهم شبانگاه پرسه می زنند .

دلتنگی های بیهوده ی روز در سایه های شب دور و محو می شوند

و پچپچشان چون ضربه های گیج و کش دار سنج ،

در آهنگ تلخ و شیرین تاریکی به گوش می آید .

و آهنگ تلخ و شیرین تاریکی امشب سرنوشتی شوم و ملکوتی

را در آستانه ی رویاها برابر چشمان من به رقص می آورد .

امشب عشق گوارا و دل پذیر ، و مرگ نحس و فجیع

با جبروت و اقتدار

زیر آسمان بی نور و حرارات بر سرزمین شب سلطنت می کنند ...

امشب عطر یاس ها سنگر صبر و امید مرا از دلتنگی های دشوار

و سنگین روز باز می ستاند ...

امشب بوی تلخ سروها شعله ی عشق و آرزوها را که تازه تازه

در دل من زبانه می کشد خاموش می کند ...

امشب سمفونی تاریک یاس ها و سرو ها اندوه کهن و لذت

سرمدی را در دل من دوباره به هم می آمیزد ...

امشب از عشق و مرگ در روح من غوغاست ...

کاش می توانستم روحم را به سوی تو پرواز دهم

کاش می توانستم کودک بازیگوش عقل را عاقل کنم

کاش می توانستم خواب هر شبم را تعبیر کنم

اما نمی دانم

کدام نیرو اینگونه احساسم را به اسارت گرفته است !

شاید نیروی پاکی روح توست

که نمی خواهد ابلیس وجودم به قداستش دست یابد

و شاید گنگی زبان من است که اینگونه

ادای جمله ی دوستت دارم را برایم سخت کرده است ...

امروز از اون روزهایی بود که خیلی برام سخت گذشت . نمی دونم چرا اینجوری شد .

نمی دونم چرا اتفاقات تلخ تو زندگیم اینقدر زیاد بودن ...

گذشته رو خیلی مرور کردم . اونقدر که دیگه حالم از فکر کردن بهش بهم می خوره .

الان که به بعضی اشتباهام نگاه می کنم می بینم واقعا اشتباه بوده و اون موقع من

نفهمیدم . ولی خب هر کدوم به نوعی جبران شده .

الان خیلی پشیمونم که چرا بعضی از حرفامو هیچ وقت نزدم . اگه فقط برای گفتن

بعضی حرفها به خودم جسارت داده بودم الان ...

تنهایی هم عالمی داره . دیگه دوست داشتن هیچ کسی رو باور ندارم . دیگه نمی تونم

به هیچکس اعتماد کنم . حس بدیه ! فکر می کنم همه دروغ می گن . حس می کنم

قلب همه از سنگ شده !حس می کنم هرگز دیگه معنی عشق واقعی رو نخواهم

چشید . فقط یک بار این حس قشنگ رو تجربه کردم و چه زود خدا عشقمو ازم گرفت .

عیبی نداره . الان از اون عشق جز دلتنگی گاه گاهی باقی نمونده و میشه گفت باهاش

کنار اومدم. نه حسرت و افسوس خوردن کاری برام می کنه نه اشک ریختن .

قسمت منم فعلا اینجوری بوده . خوبی آدم ها اینه که قدرت فراموش کردنو دارن .

هرچند که کاملا نمیشه اما خب اونقدری هست که باعث بشه به نبودن چیزهای از

دست رفته عادت کنن .

روزهاو لحظه های خوب و بد با همه یخوبی و بدیشون گذشته و دیگه هم برنمی گرده

اما این عمره که گاهی بیهوده تلف شده ...

امروز یه خبر نسبتا خوب بهم دادن . کلی خوشحال شدم .

یه چیز دیگه هم که خوشحالم کرد دیدن معدلم تو سایت دانشگاه بود . شدم 58/17

راضیم . خیلی هم خوبه . خیلی ها عمرا نمی تونن تو دانشگاه این معدلو بیارن .

همش تقصیر نمره ی آمارم بود .

انتخاب واحدم 16 تا بیستمه دوباره حرص خوردن های من شروع میشه .

اخه همیشه به مشکل باز نشدن سایت بر می خورم . اینقرد که شلوغه .

عصری با مامان اینا رفتیم خونه ی خاله . بد نبود خوش گذشت ...

داداش اینا فردا میرن شمال . دو نفری ... خوش به حالشون !

اگه خونه کار نداری بیام با هم بریم بیرون ...

الهی فداش بشم . فکر می کردم دیگه منو یادش رفته ...

با هم رفتیم بیرون و کلی باهام حرف زد و منم حرفامو براش گفتم اما باز ته دلم

یه چیزی موند که به اون هم نتونستم بگم .

ولی کلی حالم بهتر شد . وقتی باهاش حرف می زنم احساس آرامش می کنم .

کاش کسی رو مثل داداشم داشتم که برای همیشه مال خودم بود .

.

.

.

می گن اگه زندگی رو سخت بگیری برات سخت می گذره ولی من هر چی سعی

می کنم که زندگی رو راحت بگیرم نمی تونم .

دلم می خواد برم دانشگاه . چقدر دلم برای مینا تنگ شده . برای استادامون حتی !

حتی برای در و دیوار خوابگاه . از این کسالت و تنهایی خسته شدم .

حتی دلم برای خیابونهای شهری که ترم اول برام مثل دیوارهای زندان بودن تنگ شده .

وای خدا چقدر تو صبوری ... کاش منم یه ذره از حکمت کارهاتو می فهمیدم .

خدایا مثل همیشه به کمک تو احتیاج دارم .

.

.

.

.

نمی دونم چه حکمتیه که همیشه آدم کسی رو دوست داره که اون دوسش نداره و

کسی آدمو دوست داره که ... چرا همیشه برعکسه ؟؟؟؟؟؟؟؟

.

.

.

چاره ای نیست

.

.

.

باید تحمل کرد . مامان می گه اگه خدا یه خوب رو ازت میگیره یه خوبتر رو بهت میده

اما نمی دونم چرا من گاهی اینو باور ندارم ...

گلوم پر بغضه .

دارم خفه میشم . با هیچکس نمی تونم حرف بزنم .

روزی هزار بار خدا رو صدا زدم .

روزی هزار بار باهاش درد دل کردم اما ...

انگار صدامو می شنوه و نمی خواد جوابم بده .

این روزها همه میان که برن ... هیچکس نمیاد که بمونه . نمی دونم تاوان چه کاری رو دارم پس

می دم . فقط می دونم اگه عادلانه بود باید تا حالا تموم میشد . ولی انگار من باید تا ابد تنها بمونم .

چشمام شده مثل پفک اینقدر که گریه کردم .

با هیچکس نمی تونم حرف بزنم . چون حرفامو نمی فهمن . چون هیچکس نمی دونه تو دل من چیه .

اصلا برای کسی مهم نیست که تو دل من چی می گذره .

کاش می تونستم حرفامو به کسی بزنم ...

مامان که ...

بابا هم که ...

داداش هم که یه زمانی به حرفای من گوش میداد حالا دیگه ...

زری خودش هزار تا بدبختی داره ... بدتر از من ...

فاطی هم که جز اینکه بگه چاره ای نیست چیزی نمی گه ...

دیگه کسی نمی مونه ...

.

.

.

.

.

.

.

واقعا دیگه کسی نمی مونه !

بازم می رسم به خودم و تنهایی مو و حرفای نگفته ! بغض تو گلوم ! اشکایی که مجبور شدم ...

بازم می رسم به اشکایی که کسی اونها رو نمی بینه ... می رسم به هق هقی که هیچکس

نمی شنوه .

کاش کسی بود که به حرفام گوش می کرد ...

همه ی بت هایم را می شکنم

تا فرش کنم بر راهی که تو بگذری

برای شنیدن ساز و سرود من .

همه ی بتهایم را می شکنم – ای میهما یک شب اثیری زودگذر ! –

تا راه بی پایان غزلم ، از سنگفرش بت هایی که در معبد

ستایش شان چو عودی در آتش سوخته ام ، تو را به نهان گاه درد من آویزد .

من از آن روز که نگاهم دوید و پرده های آبی زنگاری را شکافت

و من به چشم خویش انسان خود را دیدم که بر

صلیب روح نیمه اش به چارمیخ آویخته است

در افق شکسته ی خونینش ،

دانستم که در افق نا پیدای رودر روی انسان من – میان مهتاب و ستاره ها –

چشم های درشت و دردناک روحی که به

دنیال نیمه ی دیگر خود می گردد شعله می زند .

و اکنون آن زمان در رسیده است که من به صورت دردی

جان گزای در آیم ؛

درد مقطع روحی که شقاوت های نادانی ، آن را از هم دریده است .

و من اکنون

یک پارچه دردم ...

در آفتاب گرم یک بعد از ظهر تابستان

در دنیای بزرگ دردم زاده شدم .

دو چشم بزرگ خورشیدی در چشم های من شکفت

و دو سکوت پر طنین در گوشواره های من درخشید :

" – نجاتم بده ای کلید بزرگ نقره ی زندان تاریک من ، مرا نجات بده !"

" – مرا به پیش خودت ببر ، سردار رویایی خواب های سپید من ،

مرا به پیش خودت ببر ! "

زن افق ستاره باران مهتابی به زانو در امد .

کمر پر دردش بر دستهای من لغزید .

موهایش بر گلوگاهش ریخت و به میان پستا هایش جاری شد .

سایه ی لب زیرینش بر چانه دوید و سرش به دامن انسان من غلتید

تا دو نیمه ی روحشان جذب هم گردد .

حباب سیاه دنیای چشمش در اشک غلتید .

روح ها درد کشیدند و ابر های ظلم برق زد .

سرش به دامن انسان من بود اما چندان که چشم گشود او را نشناخت :

کمرش چون مار سرید ، لعزید و گریخت ،

در افق ستاره باران مهتابی طلوع کرد و باز نالید :

"- سردار رویاهای نقره ای ، مرا به کنار خودت ببر !"

و ناله اش میان دو افق سرگردان شد :

"-مرا به کنار خودت ببر !"

و بر شقیقه های دردناک من نشست .

میان دو افق ، بر سنگ فرش ملعنت ، راه بزرگ من پاهای مرا می جوید .

و ساکت شوید ، ساکت شوید تا سم ضربه های اسب سیاه و لخت یاسم را بنوشم

با یالهای آتش تشویشش .

به کنار ! به کنار ! تا تصویرهای دور و نزدیک را ببینم ...

...

...

...

( احمد شاملو )

دلم گرفته ...

به اندازه ای که روزی هزار بار بغضم می شکنه !

پارسال همچین روزی بود که تو رو پیدا کردم ...

دستمو بگیر ترسی نداره یه بار دیگه بازم دوباره ...

دستمو بگیر چشم انتظارم

من که کسی رو جز تو ندارم !

اومدم بگم که امروز سالگرد آشنایی مونه .

اما من دیگه تو رو ندارم ...

دیگه هرگز نخواهم داشت ...

حتی نذاشتی برای آخرین بار ببینمت ...

نخواستی حتی یه فرصت دیگه ...

رفتی و یه بار هم پشت سرت رو نگاه نکردی ...

ولی من هنوزم وقتی یاد تو می افتم یه بغض تلخ گلومو میگیره و اشکام مثل حالا امون

نمی دن ...

من موندم با یه دنیا خاطره از تو مهربونیات که ...

امیدوارم هرجا و با هر کسی هستی خوشبخت بشی ...

خدام با من قهره .

خدایا من اینهمه گریه کردم . اینهمه دعا کردم

چرا صدای منو نمیشنوی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من فراموشش نکردم نمی تونم خودمو گول بزنم که .

گلوم پر از بغضه .

گلم خیلی بی انصافی .

دلم کسی رو نمی خواست

فقط به خاطر تو ...

امروز اومدم خونه ی خواهرم . اینترنت ADSL   و صفا !

دیشب کلی خونمون شلوغ بود اخه روز پدر بابام اعتکاف بود نشد شام بدیم

بعد هم موقعیت نشد به جاش دیشب جبران کردیم !

من بیچاره کلی ظرف شستم البته زری هم  کمکم کرد شده بودیم مثل خدمتکار ها !

آخر شب خسته افتادم تو رخت خواب !

ولی خوابم نمی برد ! این اواخر خیلی بی خواب شدم یا خوابم نمیبره یا زود بیدار میشم

رفت و امد همه رو کنترل می کنم ! داداش دیر میاد ! بابا هی میره دستشویی

یا سر یخچال ! مامان همش دنبال کرم زدن به دستاشه که خشک شده !

منم که شدم جغد !

صبح ها که بیدار میشم خیلی کلافه ام !

زندگی خیلی تکراری شده همش دلم میگیره ، دلم می خواد گریه کنم

دلتنگم ...

کلافه ام ...

سرگردونم ...

هنوز هم موفق نشدم سه تا نمره مو بگیرم !

این مسئول آموزشه بد اعصابمو خورد کرده ! هیچ وقت نیست !

امروز می زنگم و کلی حالشو می گیرم ! کارمند باید سر کارش باشه

البته تو ایران نه !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

همه فقط میرن سر کار و م گ س پ ر و ن ی می کنن !!!!!!!!!!!!!!!!

هیچکی کارشو انجام نمیده !

از همه چی بدم میاد !

خیلی تنهام ! خیلی زیاد ! دلم می خواد از تنهایی بمیرم !

هیچکس نیست تا حرفای منو بشنوه !

حداقل اگه دانشگاه ها باز بود کمی مشغول می شدم و اینقدر فکر و خیال نمی کردم !

خدایا کمکم کن !

هوا اینقدر گرم شده آدم حوصله نداره از خونه بیاد بیرون !

البته تنهایی بیرون رفتن هم اصلا مزه نداره ! مثلا که چی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

کاش زودتر شهریور بشه و برم دانشگاه !

اولین باره آرزو می کنم برگردم خوابگاه !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

دلم می خواد برم مشهد ! خیلی دلم هوای اونجا رو کرده ...

اصلا زندگی ام بدون هیچ انگیزه و شوقی می گذره !

خودمم نمی دونم چمه !

یه لحظه دلم .................. می خواد !

یه لحظه با خودم می گم قسمت من یکی دیگه بود !!!!!!!!!!!!!!!!!

ولی مگه یادم میره ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

البته تو فراموش کردنش خیلی موفق بودم !!!!!!!!!!!!!!!!!!

امیدوارم که .....

بله من می تونم !

تو قطره هستی یا دریا؟

اگر دریایی چرا دز قلب کوچک منی ؟

اگر قطره ای چرا در تو غرقم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟