کاش می توانستم بگویم چقدر دلتنگ لحظاتی هستم که ساده

از آن گذشتم ! زندگی در حالی سپری می شود که نمی دانم

آیا فردایی هست یا نه ؟! و من به این امید زنده ام که یک روز

به او برسم و سرود زندگی را زمزمه کنم .

سلام دوستای گلم خوبین ؟ دلم براتون تنگ شده بود . این امتحانا

بدجور آدمو اسیر خودشون می کنن . اونم مال ما . خیلی امتحانامون

سخت بود . همه شوکه شده بودیم . مخصوصا سر امتحان آناتومی .

بگذریم درس خوندن این سختی ها رو هم داره .

دیشب بی خوابی زده بود به سرم . داشتم فکر می کردم . به اون

روزها ، به اون روزهای قشنگی که چقدر زود گذشتن ، به اون روزای

قشنگ کودکی و مدرسه ، لوس کردن واسه مامان و بابا ، بهونه ها

گریه ها ، خنده ها ، تموم اون روزهایی که ساده گذشتن بدون اینکه

ما احساس کنیم . کاش قدرشون رو می دونستم . چقدر دلم برای

اون روزها تنگه . چقدر ساده و پاک زندگی می کردیم بدون اینکه

حتی یه ذره از اون اون بار سنگینی رو که به دوش پدرمادرمون بود

حس کنیم . بدون اینکه بفهمیم این زندگی و مشکلاتش چقدر زیاده

و پدر مادر ما چقدر نگرانمون هستن .

بار قبلی که داشتم برمی گشتم دانشگاه واسه امتحانها هیچ وقت

چهره ی پدر مادرمو یادم نمیره . من تو ماشین با داداشم می رفتم

ایستگاه و ... در حالیکه تو چشام پر اشک بود به دستای مهربون

مامانم نگاه می کردم که برام تکون می داد و بوسم می کرد .

ولی افسوس که هیچ وقت نمی تونم جبران این همه زحمت رو بکنم .

خدایا به من نیرویی بده که قدردان نعمتهایی باشم که بهم دادی .

خدایا این پدر و مادر مهربون رو هیچ وقت از من نگیر .

و در آخر :

و چه زیباست عشق با تمام ناکامی هایش ؛

تنها به امید آن لحظه ...

آیا فرا می رسد ؟!